Het leven zoals het is: Hasselt besturen

Net terug van een weekje Marokko. Lekker in het Zuiden wat extra zon meepikken voor de winter...jammer genoeg heb ik daar niet veel tijd voor gehad. Het was nl niet echt een vakantie maar een missie. De stad Hasselt heeft immers twee partnersteden in Marokko, Missour en Outat. Wij ondersteunen beide steden inzake afvalbeleid, groenaaleg, ontwikkeling van toerisme en vrouwenemancipatie.

Dat laatste was natuurlijk mijn winkel...vrouwen stimuleren om zich los te maken van jarenlange mannelijke dominantie en in de politiek te stappen. Wat een fantastische opdracht!

En eigenlijk viel het best mee. Ik had me verwacht aan kwade engdenkende mannen die eens goed zouden lachen met een jonge vrouwelijke schepen. In feite was iedereen zeer respectvol en leergierig. De mannelijke burgemeester had zijn uiterste best gedaan om de dynamische vrouwen van zijn regio bij elkaar te brengen. Tijdens de eerste vergadering hadden we onmiddellijk 3 kandidates voor de gemeenteraadsverkiezingen van mei. Het ziet er naar uit dat de emancipatiebeweging in Marokko sneller zal verlopen dan hier...wij hebben er immers ook vele jaren over gedaan. Vrouwen hebben pas stemrecht sinds 1949, we zijn nog maar de 2de generatie vrouwen die uit werken gaat, en onze politieke integratie is ook erg recent en bijlange niet compleet.

Ik ben ervan overtuigd dat ze er ginder minder dan 50 jaar over zullen doen...

Ik vrees dat ik iets op te biechten heb... Woensdagnacht na de Take-Off Party heb ik frieten gegeten van het frietkraam. Plus, ik heb die avond verscheidene gewone pintjes gedronken... Ik ben dus een Fair Trade zondares, bij wie moet ik dan biechten?

Donderdag en vandaag is het me echter alweer vrij goed gelukt om mijn belofte te houden. Gisteren ontbeten met rijstkoeken en koffie (deze week doet ook wonderen voor mijn lijn moet ik zeggen) middag gegeten bij de Zoupbar, 's avonds thuis slaatje met palmharten van de ww gemaakt. Vandaag tevens traditionele ontbijt met koffie en rijskoeken en vanmiddag lekker gegeten bij mijn ouders...Belgische kip, met Belgisch witloof en Belgische patatjes...korte keten dus.

Vanavond is het receptie ter gelegenheid van de nieuw ingerichte wereldwinkel dus ik reken erop dat ik daar drank en hapjes krijg :-)

Wordt vervolgd...

Ik heb me al ingewijd in fairtrade via aankoop confituur, fruitsap , honing en groenten van de wroeter.
Ik maak er een 'vegetarische ' week van omdat ik in de toekomst( vanaf november) tweewekelijks vegetarisch wil eten. In de Delhaize heb ik diverrse vegetrarische fairtrade produkten gevonden.

Dus ontbijt en avondeten lukt zonder problemen...

Maandagmiddag geluncht in Soupbar, gisteren in Puur-Puur.

Vandaag geen lunch voorzien...alleen wat groenten met brood.
Zo hoop ik dat de ganse week vol te houden...

Lukt wel maar weinig tijd voor inkopen...ga dan maar eten waar fairtrade is...

Morgen donderdag wordt moeilijk: thuis is er de wekelijkse 'gezinsspaghetti'....Waar gehakt en spaghetti vinden ?

Groeten Toon

Het werd al snel duidelijk dat rijstkoeken en koffie me niet de hele week op de been zouden houden. De andere producten in de wereldwinkel vereisen al snel enige kooktijd en dat is in deze drukke week ook niet meteen een optie.

Gelukkig hebben we een lijst met horecazaken waar je terecht kan voor eerlijke of korte keten producten. Mijn schema bracht me maandagavond in het Theatercafe....fantastisch want zij staan op de lijst van de eerlijke horecazaken. Of niet...want blijkt dat ze enkel dranken uit het gamma hebben...dan toch een rijstkoek van mijn noodvoorraad. Zo kon het onmogelijk verder, ik wil best wat afvallen, maar honger lijden liever niet.

Dinsdag vond ik dé oplossing...een privékok...mijn papa. Mijn ouders zijn actieve gepensioneerden en mijn papa is een erg goede amateurkok...met veel tijd! Ideaal dus. Ik stuurde hem naar de markt (de wroeter staat daar) en de wereldwinkel en hij bereidde me een heerlijke maaltijd gisterenmiddag. Hongersnood tijdelijk over. Ik kan echter niet de hele week mijn ouders als resto gaan gebruiken dus moet vanaf vandaag toch terug op zoek naar snelle en makkelijke manieren om me aan mijn belofte te houden.

Wordt vervolgd...

Vanaf vandaag ga ik, samen met mijn collega van welzijn, de uitdaging aan om een hele week enkel Fair Trade en korte keten producten te eten. Een Extreme Make-Over van onze eetgewoonten ter ere van de Fair Trade week.

We zullen zien. Ik ben vanochtend alvast eventjes in de wereldwinkel binnen gelopen om de 'bare necesseties' in huis te halen:

-rijstkoeken

-crackers

-ice tea

-chocola

-notenrepen...

Koffie wordt voorzien in het stadhuis, dus vandaag zal ik alleszins al overleven.

Wordt vervolgd...

“De hele wereld spreekt er over: de grootste verandering die je ooit hebt gedaan!  En dat zonder als een gek te gaan fitnessen, je neus te veranderen of je lippen op te spuiten. Ga eens goed shoppen en kies voor fair trade. Dan heb je kwaliteit beet én je betaalt de mensen die aan je jeans, chocolade of ijscrème hebben meegewerkt een eerlijk loon. Da’s pas extreem.” 

In Hasselt wierp de WW in de Dorpsstraat de Jeugddienst en schepen van Jeugd Valerie Del Re en schepen van Welzijn Toon Hermans de handschoen toe. En zij gaan de uitdaging aan.

Jeugddienst verkocht.

Op 14 mei 2006 verwierf de stad de titel van FairTradeGemeente (FTG). Een FTG sensibiliseert haar bevolking rond de idee van Fair Trade en duurzame landbouw.

N.a.v. de uitdaging door de Wereldwinkeliers besliste schepen Valerie Del Re dat ook de Jeugddienst toe is aan een ‘Extreme Make-over’. De daad bij het woord voegende, resulteert dit in enkele concrete acties tijdens de Week van de Fair Trade én blijvende engagementen.

• “Student Take-off” (8 oktober-Kapermolenpark) wordt het eerste muziek- en cultuurfestival in Hasselt dat zich ‘verkocht’ zal kunnen verklaren. In de drankentent schenkt de organisatie fruitsap en wijn van de Wereldwinkel. Op de cultuurmarkt zal de Wereldwinkel zich voorstellen aan de studentenvereningen. Ook tijdens de after-party in MOD zal het Worldshakesap en bier van Oxfam Fair Trade rijkelijk vloeien.

• Feest van de vrijwilliger en 17-jarigenfuif verkocht. Op beide evenementen die doorgaan in de Muziekodroom zal er een aanbod zijn van Fair Trade producten.

De jeugddienst engageert zich om in de toekomst bij alle evenementen die onder de vlag van de jeugddienst georganiseerd worden aandacht zal zijn voor Fair Trade en korte keten.

Speculaas van de maand en Fair Trade label.

Vanaf oktober zal ook de speculaas van de maand, die uitgereikt wordt aan een Hasselaar waarop de stad fier is, een Fair Trade speculaas zijn.

Schepen Toon Hermans en de trekkersgroep FairTradeGemeente hebben ook alle handelszaken in kaart gebracht waar je Fair Trade en korte keten producten kan kopen. Deze zaken krijgen een label zodat het voor klanten duidelijk wordt waar ze deze producten kunnen kopen.

Schepenen zijn verkocht.

Als ex-WWvrijwilligster gaat Valerie Del Re in de week van 6 t.e.m. 11 oktober samen met collega Toon Hermans een bijkomende uitdaging aan. Tijdens deze week zullen ze extreem hard hun best doen om zoveel als mogelijk producten uit de Wereldwinkel en korte keten-landbouw op het menu te zetten.

Dit wordt zeker een uitdaging voor beide schepenen. Vanuit de wereldwinkel werden echter enkele goede tips gegeven. Zo kan je bvb elke week korte ketenproducten kopen bij het Voedselteam van Kuringen of Kiewit. Waar de tijd te kort schiet om zelf te koken, zullen ze in de Hasseltse horeca op zoek gaan naar eetgelegenheden met deze producten op de kaart en op het menu. Of ze er in zullen slagen deze uitdaging tot een goed einde te brengen, zal je kunnen volgen op de blog www.valeriedelre.be

Meer informatie

Valerie Del Re – 0485/286.018

Toon Hermans – 0469/587.443

Steven Schepers – 011/228.332

www.oww.be/hasselt

www.netlog.com/BeFair

Ziehier één van de voordelen van de job. Als sluitstuk van Hasselt danst, 8 weken gratis dansles op de Grote Markt, vroeg men mij en collega Rob Beenders om 'een showtje' te geven. We zouden alla 'Sterren op de dansvoer' enkele uren les krijgen en dan een demonstratie geven als verrassing tijens de laatste sessie van Hasselt danst.

Ik vond het natuurlijk meteen een geweldig idee...al mijn meisjesdromen na het oneindig bekijken van Dirty Dancing, Strictly Ballroom en Grease zouden eindelijk uitkomen...

Na enkele uurtjes les had ik mijn ambities al iets bijgestuurd...die lift van Dirty Dancing zouden we misschien toch beter weglaten??? (bij gebek aan een meer om in te oefenen:-)

Al bij al liepen de lessen heel vlotjes en maakte ik me totaal geen zorgen over de avond zelf...tot ik op de dansvloer stond. Respect voor de deelemers van 'Sterren...', dat dansen is verdomme zenuwslopend. Ik stond te bibberen op mijn hakken (die ik persé wilde aandoen ondanks grote en dus levensgevaarlijke kieren in de dansvloer omdat het mooier stond dan platte schoenen -> politici zij ijdele wezens:-) 

Gelukkig zorgde mijn fantastische danspartner (Geert v dansschool Libert) ervoor dat mijn foutjes niet opvielen.

Anyway, zo zie je, schepenen hebben ook fun.

Nu terug naar het serieuze werk...jeugdbeleidsplan, begroting, startdag studentenzaken...voor up-dates over het beleidwerk kan je terecht op mijn website: www.valeriedelre.be

Na weer veel te lang nog eens een update over mijn bezigheden. Na bijna vijf maanden schepen zijn - of schip zijn zoals een buitenlandse vriend het stelde - begin ik toch stilletjesaan structuur te zien in de lawine van dingen die op me af komen. Huwelijken en jubileumvieringen krijgen mij intussen niet meer van mijn melk, het jeugdbeleidsplan krijgt stilaan vorm, de eerste studentenevenementen komen tot stand en de wondere wereld van de stadsfinanciën geeft zijn geheimen stilaan prijs.

Toch blijft het moeilijk hoor... Je komt als groentje binnen in een machine die draait. Schepenen komen en gaan, maar de administratie zal nooit vergaan, aldus de 'running gag'. De uitdaging is om de kennis en ervaring van die mensen aan te wenden om je beleid uit te voeren. Dat is wat zoeken in het begin, maar gelukkig heb ik gemotiveerde mensen werken in mijn diensten die graag meedenken over een goed beleid.

Nog moeilijker is het constante streven om aandacht. Als politica moet je niet enkel beleid voeren, maar moet je er ook voor zorgen dat de mensen weten waarmee je bezig bent...kwestie van herverkozen te zijn de volgende keer natuurlijk. Ik besef dat politieke carrières korter en korter worden maar ik hoop de mijne niet te moeten beëindigen op mijn 32ste... Dus moeten we constant proberen om de pers te interesseren in de thema's die je naar voor schuift.

Niet gemakkelijk dus, maar wel allemaal razend interessant...hopelijk lukt het allemaal goed en zinkt het schip niet de volgende jaren.

Eindelijk vind ik nog eens tijd om een berichtje achter te laten. De laatste twee maanden waren nogal hectisch. Hoewel vele mensen me verbaasd bekijken als ze horen dat het schepenambt een full-time job is, kan ik je verzekeren dat het dat is, meer zelfs. Van maandagmorgen tot zondagavond loop ik van hot naar her. Huwelijken, beleidsplannen, recepties, ontvangsten, gemeenteraden, begrotingsbesprekingen, toneelvoorstellingen, tentoonstellingen , vergaderingen, studiedagen, teambuildings, jubilea, prijsuitreikingen, ossefeesten, ... , je kan het niet bedenken of ik ben er geweest de laatste twee maanden.

Erg vermoeiend natuurlijk, maar je hoort mij niet klagen. Ik heb het tenslotte zelf gewild. En eerlijk gezegd...ik geniet er ongeloofelijk van. Ik leer ontzettend veel nieuwe mensen en dingen kennen, heb de kans om mijn stempel te drukken op het beleid van de stad en werk samen met een groep erg gemotiveerde mensen.

Tot nu toe een erg positieve ervaring dus, moge de volgende zes jaar meer van hetzelfde brengen.

P.S. Om mijn initiatieven te volgen kan je best kijken op mijn website: www.valeriedelre.be

Mijn eerste volle week als schepen zit erop en ik moet zeggen dat het best wel zwaar was... Het schepenambt is alleszins een zeer gevarieerde job. Geen enkele van de individuele taken is onoverkomelijk moeilijk, maar de hoeveelheid doet je toch even schrikken in het begin. Al moet ik zeggen dat ik -hoewel ik steeds slaap als een roos ’s nachts - geniet van elk moment.

Vooral het weekendwerk is zwaar. Van huwelijk naar receptie naar jubileum naar opening…gaan, en overal een praatje slaan met de mensen Ik heb dan ook ongelofelijk veel interessante mensen leren kennen. Heel veel mensen die zich inzetten om hun wijk te animeren, projecten opzetten voor kansarmen, zich engageren in een vereniging, ...

Verder heb ik ook al enkele ideetjes rond jeugd en bevolking die ik tracht vorm te geven, is het de start van de begrotingsopmaak, tijd voor een nieuw beleidsplan jeugd en probeer ik wat inzicht te krijgen in studentenzaken. Ik zal de komende tijd dus zeker m'n handen vol hebben.

Zonet heb ik mijn eerste huwelijken voltrokken: één van mijn taken als schepen van burgerlijke stand en bevolking. Was dat spannend zeg... Voor de mensen die voor je zitten is het immers een van de belangrijkste dagen van hun leven...de mist ingaan is dus geen optie. Een burgerlijk huwelijk is bovendien een aangelegenheid zonder veel toeters en bellen, afgehandeld in 5 minuutjes als je puur de wettelijke verplichtingen volgt. Het is dus aan mij om er dan toch nog een beetje een aangenaam moment van te maken. Alle koppels zijn ook anders: jong, oud(er), eerste huwelijk, tweede huwelijk, uitbundig feest met familie en vrienden of bescheiden plechtigheid met enkel de getuigen... Je moet dan toch iets zinnigs zeggen tegen die mensen en hoe geef je als ongetrouwd 'jonkie' goede raad over het huwelijk??? Maar kom, ik denk dat het nog meeviel voor de eerste keer.

Zelf heb ik deze week ook trouw gezworen...aan mijn mandaat weliswaar. Op dinsdag 2 januari legde ik de eed af als schepen van de stad Hasselt. Het avontuur is dus begonnen, en als ik de eerste week als referentie kan gebruiken belooft het alvast een spannende rit te worden.

't Is alweer even geleden dat ik m'n blog heb aangepast, maar nu heb ik groot nieuws: ik word schepen! t' Is misschien intussen al oud nieuws voor sommigen, want de beslissing viel inmiddels al twee weken geleden, maar laten we zeggen dat ik wat tijd nodig had om van de schok te bekomen. Wie had dat immers ooit gedacht voor de verkiezingen??? Ik zou al blij geweest zijn met een zitje in de gemeenteraad.

Natuurlijk ben ik veel gelukkiger met een schepenambt. Nu krijg ik de kans om zelf te werken aan de stad. Mijn bevoegdheden zijn: jeugd, studentenzaken, burgerlijke stand en financiën. Niet min dus, het zal allesbehalve een makkelijke opdracht worden. Gelukkig kan ik rekenen op de meer ervaren schepenen voor advies en hulp wanneer nodig.

Ik kijk in ieder geval al uit naar de eedaflegging op 2 januari.

Mijn website en blog zal ik zeker bijhouden.  Via deze weg wil ik iedereen op de hoogte houden van m'n activiteiten en ideeën. Dus...tot binnenkort!

Na maanden opgeslorpt geweest te zijn door foto's, folders, affiches, huisbezoeken en evenementen begint het leven nu zo langzaamaan weer zijn normale plooien te vallen. Ik ben terug voltijds aan 't werk op het kabinet, kan weer eens een avondje tv kijken of met vrienden afspreken en mijn vriend begint zich weer te herinneren hoe ik er in 't echt uitzie i.p.v. op een affiche. Leuk, maar aan de andere kant mis ook ook de gezellige drukte en het gezelschap van m'n vier campagnevriendinnetjes wel.

In januari wordt de nieuwe gemeenteraad geïnstalleerd en vanaf dan zal het vast weer gezellig druk worden. Ik kijk er alvast naar uit. Ik neem me ook voor deze blog niet te verwaarlozen en regelmatig te berichten over mijn activiteiten in de gemeenteraad. Ik zal me daar vooral toeleggen op de thema's onderwijs, duurzame ontwikkeling, en jeugd denk ik. Hopelijk kunnen we met de jonge (en oudere) verkozenen in de in het verleden soms wat saaie gemeenteraad wat dynamiek brengen.

Ik houd jullie zeker op de hoogte!

Even een kort berichtje om iedereen heel erg te bedanken! De verkiezingen gisteren zijn uitstekend verlopen. PRO Hasselt heeft 48,28% van de stemmen gehaald, wat betekent dat we 22 van de 41 zetels hebben en dus opnieuw een absolute meerderheid.

De score van de "Vijf met meer dan een lijf" overtrof ieders verwachtingen, Livia, Sarah en ikzelf zijn verkozen in de gemeenteraad. Inne en  Kathleen haalden ook een prachtig resultaat voor de provincie.

Zelf heb ik 1438 voorkeurstemmen gehaald, wat gewoon niet te geloven is. Ben dus supercontent op dit moment, maar ook supervermoeid. Heb net de dvd-box van desperate housewives gekocht en ga me nu een dagje in de zetel nestelen. Vermits iedereen dacht dat onze campagne daarop gemodelleerd was, moest ik het toch eens bekijken.

Een dikke kus voor iedereen die op me gestemd heeft gisteren, campagne voor me gevoerd heeft en/of me de laatste maanden moed heeft ingesproken.

Tot gauw.

Borden die het landschap vervuilen, folders die je brievenbus verstoppen en de deuren worden platgelopen. De mensen worden het een beetje beu, en dat snap ik volkomen. Zelf ben ik natuurlijk ook schuldig...mijn borden prijken langs de weg, onze folder is in zowat heel Hasselt in de brievenbus gevallen en m'n schoenen zijn versleten door de vele huisbezoeken. Maja, wat moet je anders als nieuwe kandidaat...als je niet meedoet weet niemand dat je bestaat. Hopelijk zijn al de inspanningen niet voor niets geweest en is onze uitslag zondag respectabel.

Nog drie nachtjes slapen en iedereen wordt stilaan bloednerveus. Ik denk dat we allemaal reuzeblij zullen zijn als het voorbij is. Zondagavond wordt wel een zenuwslopende avond denk ik. Machteloos zitten wachten op de uitslag...ik kijk er niet naar uit eigenlijk. De vlinders springen nu al in m'n keel als ik eraan denk.

Duimen, hout vasthouden, een hoefijzer werpen en zout over je schouder gooien...en misschien zelfs een kaarsje gaan branden bij het heilig paterke... Al vraag ik dat misshien beter aanm'n bomma, mij gaat 'ie vast niet herkennen.

De campagne loopt en ze loopt goed. Tenminste zo voel ik het toch aan. Ook de laatste peiling van Het Belang van Limburg bevestigt het. 49% zou Pro Hasselt halen moesten het vandaag verkiezingen zijn. Een mooi vooruitzicht...

Een positieve peiling is altijd leuk, alhoewel ik altijd een beetje bang heb van peilingen. Zelf heb ik altijd een beetje de neiging om voor de underdog te gaan. In Engeland ging ik weleens naar een greyhoundrace, steevast koos ik er het meest miserabel uitziende beest uit om op te wedden. Hopelijk hebben de Hasselaren niet dezelfde relfex op 8 oktober.

Het wordt trouwens steeds  spannender. De score van de partij is natuurlijk het belangrijkste, maar toch lig ik meer en meer wakker van mijn eigen score. Schrikbeelden van de verkiezingsavond spoken door mijn hoofd...de voorkeurstemmen zijn binnen en Valerie heeft er ... (tromgeroffel) ... 8! Snakkend naar adem word ik dan wakker, met een brandende goesting om midden in de nacht nog huisbezoeken te gaan doen.

Andere uitingen van stress zijn bijgeloof... Ik heb altijd al iets met nummers gehad, als de kilometerteller van de auto op 88888 of 99999 slaat, MOET ik dat zien, anders hangt er de volgende 11111 kilometer onheil boven mijn hoofd. Verder mag ook de nagel van m'n pink niet meer geknipt voor de verkiezingen, loop ik voorlopig niet meer onder ladders door en mijd ik zwarte katten;

Dat 8 oktober maar snel komt, voor ik helemaal het noorden kwijt ben.

Onze campagne is eindelijk 'on the street'. Vanaf deze week zullen de posters (hopelijk overal) verschijnen. Is het de nieuwe H&M reclame, Promo voor de Vlaamse versie van Sex and the City? Nee hoor, het is de gemeenschappelijke campagne van de vijf jonge en nieuwe kandidates op gemeente- en provincieraadslijst van sp.a.

Verder nog steeds dezelfde bezigheden: huisbezoeken, feestjes afschuimen en flyers bussen, maar dan nu aangevuld met het bouwen, plakken en zetten van borden. Gelukkig heb ik mijn eigen privé-campagneteam (lees: mijn ouders en vriend) die ook erg hun best doen om me te helpen. Bij deze bedankt...traktatie volgt na de verkiezingen.

Ik nodig iedereen uit die beweert dat politici luierikken zijn om eens een weekje mee te draaien in een campagne. Zwaar labeur...maar gelukkig ook veel plezier.

Affiches...de volgende stap in het verkiezingsproces. Als kandidaat moet je toch een flinke portie zelfvertrouwen hebben om z'n campagne te doorstaan. Een foto van je gezicht vergroot naar posterformaat? Niet flatterend als je daar van dichtbij op staat te kijken, ik kan het je verzekeren. Elk puistje, haartje, sproetje, ... is uitvergroot en in vol ornaat te bewonderen. Ik troost me met de gedachte dat niemand van zo dichtbij gaat kijken als ikzelf. Volgende keer wil ik 'ge-photoshopt' worden...

Maar dat was niet de enige uitdaging voor m'n zelfvertrouwen dit weekend. Met m'n vier politieke vriendinnetjes zijn we aan het knutselen geslaan dit weekend en hebben we een bord met onze gezamenlijke affiche (hij knalt, let maar op) op onze fiets gemonteerd. Al ooit met een poster van jezelf op je fiets rondgereden door de stad? Er zijn al mensen voor minder in een dwangbuis afgevoerd werden denk ik. Maar tijdens de verkiezingen is alles mogelijk. Aandacht trekken doet het alleszins, en dat is de bedoeling van een campagne, toch?

Hopelijk loont het en overhaalt het vele mensen om ook eens te gaan kijken naar ons inhoudelijk programma op onze sites.

www.valeriedelre.be

www.sarahstemgee.be

www.liviastas.be

www.innedriesen.be

www.kathleenloenders.be

By the way...mijn lage blogritme is te wijten aan het feit dat ik EINDELIJK verhuisd ben. Fantastisch natuurlijk, maar met een paar kleine ongemakjes. Veel spullen in dozen, nog geen salon, geen TV en ook geen internet. Ik moet dus op bezoek bij de schoonmama of naar de openbare internetpunten (dat zijn er trouwens niet erg veel in Hasselt) om te kunnen bloggen. Normaal gezien moet ik in de loop van volgende week een internetaansluiting krijgen thuis, dus dan zal er wel weer wat meer geblogd worden.

Je zou het niet zeggen als je kijkt naar het ritme van mijn blog berichten, maar de campagne is nu echt voor de volle 100% begonnen. Er zit immers nog maar een dikke maand tussen nu en de verkiezingen, dus alle remmen los en volledig gaan is de boodschap.

En dat doen we dan ook. Vanmorgen stonden we om 8u -sommigen frisser dan anderen- op de markt in onze t-shirtjes om zoveel mogelijk marktbezoekers aan te spreken. Met een klein hartje alweer, want hoewel we tot nu toe voornamelijk positieve reacties krijgen, is het toch een beetje afwachten of mensen zin hebben om tijdens het kopen van een kilo appelsienen ook een politieke boodschap mee te krijgen.

Het viel toch reuzegoed mee uiteindelijk. 99% van de mensen reageert erg positief, is erg content in Hasselt te wonen en neemt dan ook met veel plezier een kaartje aan van de partij die het zo aangenaam gemaakt heeft in deze stad. Hopelijk is de stemming van de marktbezoekers een betrouwbare indicator van het stemgedrag van de gemiddelde Hasselaar. Als dat het geval zou zijn, kan ik alvast met iets minder stress 8 oktober in de ogen kijken. Duimen dus!

De laatste weken schuimen ik en mijn campagnevriendinnetjes zoveel mogelijk evenementen van Hasselt af op zoek naar stemmen. Soms valt het mee, soms valt het tegen. Het patroon dat me opvalt is dat vele mensen opvallend weinig interesse hebben in politiek.

Dat is voor een groot deel een falen van de politiek zelf. Politiek en politici slagen er blijkbaar niet in om mensen het belang van hun beroep te doen inzien. Nochtans is alles in ons leven onlosmakelijk verbonden met politiek: de inrichting van je stad, de snelheid waarmee je rijdt, de belastingen die je betaalt, of je eten al dan niet genetisch gemanipuleerd is, vanaf welke leeftijd je sex mag hebben, de uren die je werkt, enz... Als politiek zo alom aanwezig is, hoe komt het dan dat zo weinig mensen geïnteresseerd zijn in verkiezingen? Ik vind het alleszins wel belangrijk dat diegenen die bovenstaande dingen beslissen in mijn plaats, tenminste op dezelfde golflengte zitten als ikzelf.

Volgens mij zijn vele (zeker niet alle) politici vaker bezig met scoren, dan met goed en vooruitziend beleid maken. Kunnen velen onder hen ook niet op een eenvoudige manier uitleggen waar ze mee bezig zijn, en waarom dat nodig is. De ideale politicus zou volgens mij een kruising zijn tussen Steve Stevaert, Frank Vandenbroucke en Freya Vandebossche. Een politicus/ca met de gave om complexe dingen simpel te stellen van Steve, gecombineerd met de quasi helderziendheid van Frank en de charme en flair van Freya zou de wereld aan zijn/haar voeten hebben liggen. Misschien moeten we toch maar eens beginnen met die genetische manipulatie?

De t-shirtenboeren doen goede zaken de laatste weken. Lokale kandidaten lopen - net als de meeste R&B sterren - de benen van het lijf om zo snel mogelijk een gepersonaliseerde kledinglijn te hebben. Wij - de vijf sp.a madammen - konden dus niet onder doen en bestelden onmiddellijk onze eigen t-shirt. Mooie gecentreerde en vrouwelijke modelletjes met rode mouwtjes en met naam en nummer natuurlijk. Niet dat onze gewone kleren niet voldoen natuurlijk. Maar met zo'n t-shirt val je wat op. Mensen kunnen zien dat je kandidaat bent en je aanspreken als ze info willen.

Zaterdag gingen we onze laatste investering eens testen op Rimpelrock. De shirtjes blijken goed te werken. We vielen op, werden om de vijf minuten aangesproken en leerden veel mensen kennen. Altijd fijn als een plan succesvol is...

Maar we waren allerminst de enige opvallende figuren op Rimpelrock. De 50-plussers liepen rond in bloemenhoedjes, fluoshirtjes en glittersjaals. De festivalsfeer zat er helemaal in. En wij jongeren maar denken dat we de enigen zijn die een spetterend feest kunnen bouwen. De vergrijzing moet dus niet noodzakelijk leiden tot een versaaiing van de samenleving. Leuk om weten!

Ik heb een druk maar erg leuk weekend achter de rug. Vrijdag organiseerde Curieus een terrasfilm op het St-Hubertusplein in Runkst waar we met de afdeling zijn gaan helpen. Spannend, want het weer zat niet mee en we hebben ons tot het allerlaatste moment zitten afvragen of het nu wel of niet kon doorgaan. Uiteindelijk hebben we toch maar opgebouwd, met de moed in de schoenen, want wie wil er nu buiten film kijken met zo'n weer. Gelukkig bleken er veel mensen optimistischer over de weersverwachtingen dan wij en werd het toch nog heel gezellig...en gelukkig ook droog.

Zaterdag nodigden Chris en Chris iedereen uit die ze kenden voor een petanquetornooi... heel leuk. Petanque is het ideale excuus om een namiddagje in de zon rond te hangen met je vrienden en een glaasje pastis. Ik denk bovendien dat ik eindelijk mijn sport ontdekt heb. Na jaren tevergeefse pogingen om te joggen, tenissen en fitnessen heb ik eindelijk een sport ontdekt waar ik talent voor heb. Mijn ploegje geraakte tot in de halve finale!! en dat ondanks het veelvuldig pastisgebruik ...

Ik begin dus alvast te oefenen voor het tornooi van volgend jaar, zodat we dan niet meer geklopt worden door een 10-jarige in de halve finale

Mijn eerste campagnemateriaal is gearriveerd. Ik heb naamkaartjes...heel mooi, met een flatterende foto (zie hiernaast). 1000 kaartjes, degelijk materiaal. Leuk dus, maar...die moet je ook nog uitdelen natuurlijk. Minder leuk...want hoe pak je zoiets aan??? Ik kan toch moeilijk aan jan-en-alleman die kaartjes gaan zitten afgeven. Stel je voor, je zit gezellig op café, en ineens komt er één of andere glimlachende zottin op je af die je een naamkaartje toestopt. Wat denk je dan? Die naamkaartjes maakten me dus een beetje nerveus moet ik toegeven.

Vanavond heb ik dan toch maar m'n moed bijeen geraapt en ben ik met een paar vriendinnen en een lading kaartjes op stap geweest. De ober was fantastisch! Hij had een brief van PRO Hasselt in de bus gehad en vroeg gewoon zelf een kaartje. Dat was een hart onder de riem natuurlijk.

Even later kregen we van een groepje mannen van het tafeltje naast ons een drankje aangeboden. In normale omstandigheden zou ik dezelfde reflex hebben als m'n vriendinnen: lief lachen, danjewel zeggen, en zo snel mogelijk afstand nemen van de zieligaards die willekeurige vrouwen zitten te trakteren. Vandaag ging ik tegen al m'n instincten in hen bedanken en natuurlijk...een kaartje afgeven. Blijkt dat het best een gezellig groepje was. Heb er een erg leuk gesprek mee gehad.

Zo zie je maar, verkiezingsdeelname is goed voor je sociaal leven....

Vrouwen kunnen niet samenwerken, ze kunnen het roddelen niet laten en zouden niet solidair zijn. Zet vrouwen in een groep en binnen de kortste keren heb je een heuse 'bitchfight', of dat is toch het idee-fixe waar velen (vooral mannen dan) mee rondlopen.

Door onze gezamenlijke campagne - met de vier andere jonge Hasseltse vrouwen ontwerpen we samen een folder en affiche - spendeer ik de laatste tijd erg veel tijd met vrouwen. En niet zomaar andere vrouwen, maar eigenlijk zijn we ook nog concurrentes. Dat merk je echter niet aan de sfeer, we amuseren ons best samen. Ok, er is weleens een discussie, maar wat overheerst is een gedrevenheid en motivatie die ik ons weinig mannen al heb zien nadoen.

Ik heb het laatst een mediawatcher horen verkondigen, maar geloof er vast in: dit is de eeuw van de vrouw.  Girl-power is de toekomst. Mannen, kijk maar uit want here we come...

Ik ben deze week een jaartje ouder geworden:27. Nog steeds jong dus, maar toch...'t begint te tellen. Heb er toch wel wat bij stilgestaan. Gelukkig geen tijd gehad om er al te lang over te stressen. Het was immers een erg drukke week. De laatste loodjes op m'n werk, mijn verhuis voorbereiden en de campagneactiviteiten houden me veilig uit de buurt van het filosoferen over ouder worden.

Verhuizen gaat immers moeizamer dan verwacht. Werkmannen blijken opeens modulair te werken en erop te staan om per bezoek maar één kraan aan te sluiten. Volgende bezoekje misschien volgende week, ik word er gek van. Om toch wat te ontspannen hebben we dan maar een erg voorbarig inhuisfeestje gegeven voor een paar vrienden. Zo kunnen we ook eens daar zijn zonder te moeten werken. Van de ene mojhito kwam de andere en dan nog één en dan nog een bezoek aan Hasselt Beach waar er een erg goede dj stond. Heel leuk dus.

Minder leuk was vanochtend opstaan. Ik had immers afgesproken om samen met Sarah (Stemghée - zie link) enkele huisbezoeken te doen vanochtend en wat folders te bussen. Zij had om elf uur vannochtend al 10 km gelopen, ik had me nog niet eens tegoei ontschminkt van de avond tevoren. Na een paar colaatjes ging het echter prima. Iedereen was weer erg vriendelijk en ging heel hard aan ons denken op 8 oktober (hopelijk betekent dat ook op ons stemmen ?-).

Ga een weekje met vakantie...ver weg van werk, en campagnetoestanden. Uitwaaien in het zonnetje, beetje bruinen, een goed boek lezen en me laten verwennen door m'n ouders. Zij hebben nl. een bed&breakfast in Frankrijk waar we altijd terechtkunnen. Handig!

De blog zal dus niet bijgehouden worden deze week...maar I'll be back om er terug volledig in te vliegen vanaf de 22ste.

Tot dan...

Gisteren de allerlaatste fotosessie gehad, de laatste maar meteen ook de leukste. Samen met de andere jonge kandidates trokken we onze meest sexy jurkjes en onze allerhoogste hakken aan. Het resultaat mag er zijn, met een flinke laag make-up en het juiste licht zijn we amper te onderscheiden van the real thing. We gaan hiervan een campagne met een knipoog maken, maar wat het precies zal worden kan ik nog niet verklappen.

Na een nachtje stiekem dromen van een modellencarrière en de bijhorende fotoshoots in Barbados (met photoshop is alles mogelijk) kregen we vanavond terug vaste voet aan de grond met ons allereerste huisbezoek. Op de brief die we verspreid hebben in onze wijk kwamen immers enkele reacties. Soms met gelukwensen en vragen, maar één man liet ons weten dat de stoep voor z'n deur een regelrecht gevaar was. Er had zelfs al een mevrouw haar enkel gebroken. Genoeg reden om eens op inspectie te gaan dachten we, want de politiek moet tenslotte ten dienste staan van de bevolking.

De man had ons al van ver herkend en haalde er meteen de buren bij want 'de meisjes van de politiek' waren op bezoek. Hij sleurde z'n eetkamer naar de (inderdaad zeer ingezakte) stoep, haalde het wafelijzer boven en begon prompt wafels te bakken. 't Was dus best een gezellig avondje, van strand in Barbados naar wafels op de stoep...van contrasten gesproken...

Het adres en de klacht geven we morgen door aan de technische dienst van de stad. Hopelijk komen ze het snel maken, dan wiebelt de tafel niet meer zo de volgende keer.

Als kandidaat moet je natuurlijk alom aanwezig zijn in je stad. Van café naar wijkbarbeque naar straatfestival. Daar heb je niet iedere avond evenveel zin in natuurlijk, soms snak ik ernaar om nog eens met een grote zak paprikachips in de zetel te kruipen en naar BBC comedy night te kijken. Vanavond was het echter 'Hasselt ziiingt', een groot meezingoptreden, en ik vond dat ik toch een kijkje moest nemen.

Zoals zo vaak zijn de dingen waar je met wat tegenzin naartoe gaat de leukste. Een kennis stelde me voor aan een groepje politieagenten met middelmatig zangtalent maar met een uitzonderlijk enthousiame voor het Vlaamse lied. Dat in combinatie met een paar pintjes was het recept voor een plezante avond. Van de heuveltjes van Erika naar het Limburgse volkslied ... ik ben er een beetje hees van.

Zo zie je maar, we zouden beter met z'n allen wat minder voor tv zitten en wat meer samen feest vieren. Veel leuker!